piątek, 13 lutego 1987

Apokaliptyczne zimowisko

Trwała osiemdziesiąta siódma zima stulecia i zanosiło się, że do Tuławek będę musiał przedzierać się pieszo, co w sumie nie byłoby aż takim wyczynem, bo z Olsztyna jest jakieś 17 km.

Na szczęście bohaterskie PKS postanowiło przebić się przez śniegi i dowieźć mnie na zimowisko drużyny. Inni też dojechali, więc zimowisko frekwencyjnie było udane:
- organizatorzy, czyli „Szarpie”,
- nasza drużyna zuchowa,
- „Kangury” z Morąga,
- „Orion” z Kętrzyna,
- „Takselki” z Kętrzyna.
Programowo też całkiem niezłe. Do historii przeszedł kominek o tematyce pożyczonej z perkozowego seminarium „Koniec miłości – czas samotności”.

Nastrój zbudowała apokaliptyczna scenografia…

…wspierana przez lirycznego Wertepiusza.

Wyzwaniem szczególnym była wycieczka z zuchami do Reszla. Niesforne wilczki wymagały specjalnej opieki, dlatego liczba kadry była dwa razy większa niż liczba podopiecznych. Wszyscy opiekunowie wrócili cali i zdrowi.
Była też misja specjalna, czyli wyprawa do Dywit po zaopatrzenie. Wyposażeni w urzędową asygnatę i dwa duże plecaki ruszyliśmy z Adamem Sz. autobusem do gminnej masarni. Po napełnieniu himalajek mięsem i wędlinami, wsiedliśmy do MPK w kierunku Olsztyna. W autobusie komunikacji (pod)miejskiej nie mogliśmy się powstrzymać przed pornograficznym happeningiem, w ramach którego stojąc po środku berlieta otworzyliśmy klapy plecaków i wyciągając powoli ze środka długie zwoje parówek, obwijaliśmy sobie nimi szyje niczym najcenniejszymi kaszmirowymi szalikami…
W ramach ekspiacji za durne żarty, trzeba było potańczyć.

31.01-13.02.1987
zimowisko 2 OMŚDH „Szarpie”
Tuławki