wtorek, 20 października 2026

Naga opera

Zasiąść w drugim rzędzie Teatru Narodowego w Rzymie na prapremierze zupełnie nowej opery? Proszę bardzo, jestem dzielny, już w tym roku byłem w operze.


Gdy pół godziny przed czasem wszedłem na widownię Teatro Nazionale, trwała w najlepsze jakaś próba orkiestry. Nie wiem, jak nazwać tę próbę, bo nie znam zwyczajów operowych. Na pewno nie było to strojenie instrumentów, bo takowe odbyło się bezpośrednio przed rozpoczęciem przedstawienia. Nie podejrzewam wszakże, że muzycy gorączkowo powtarzali materiał, niczym przed najważniejszą klasówką w roku szkolnym...


„La vita nuda” („Nagie życie”) to jednoaktowa opera skomponowana przez Matteo D’Amico, z librettem Sandro Cappelletto i dramaturgią Cecilii Ligorio oraz Sandro Cappelletto. Orkiestrą dyrygował Alessandro Cadario, reżyserowała Cecilia Ligorio, wystąpili m.in. Omar Montanari, Andrea Concetti, Annunziata Vestri, Maria Grazia Schiavo, Blagoj Nacoski, Marcello Nardis, Roberto Abbondanza i Federico Longhi.

Inspiracją były sztuki Luigiego Pirandella: „L’uomo dal fiore in bocca” („Człowiek z kwiatem w ustach”) oraz „La patente” („Patent”). Sztuka powstała z okazji tegorocznej 90. rocznicy śmierci Pirandella, włoskiego pisarza, laureata Literackiej Nagrody Nobla w 1934 roku. Tytuł „Nagie życie” nosiło jedno z jego opowiadań, które dało też po latach nazwę całemu zbiorowi nowel. Autorzy połączyli dwa przedwojenne dzieła w jedną nowość i umieścili akcję sztuki na małej stacji kolejowej w latach 60. XX wieku. Trochę taki włoski neorealizm. Bohater spóźnia się na pociąg, następują jakaś awaria i wszyscy utykają na stacji, co tworzy sytuację niczym z „Czekając na Godota”.

„Nagie życie” to nie jest to, co myślicie. To żaden współczesny „Dekameron” czy inne „Erotyczne immunitety”. To sytuacja, w której człowiek w konfrontacji z instytucją staje się nagim bytem, egzystencją biologiczną, a przestaje być podmiotem. Był moment floydowski – sąd nad bohaterem (nie zrozumiałem za co). Pojawia się nawet STOP, ale po wyroku... Wiem, lekko nie jest. Na szczęście nad sceną były napisy po włosku i po angielsku, więc śledząc akcję można było uczyć się języka Umberta Eco.
Podobało się? Brawa biliśmy bardzo długo, były starannie wyreżyserowane wejścia na scenę poszczególnych bohaterów wieczoru, ale zostaliśmy w fotelach. W Polsce wstalibyśmy w trzeciej sekundzie owacji…

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz