Prawdę mówiąc, jestem szczerze zdumiony, że Benito Mussolini urządził sobie siedzibę w Pałacu Weneckim. Jego nadęte przemówienia byłyby jeszcze bardziej nadęte, gdyby wygłaszał je z górującego nad Placem Weneckim Ołtarza Ojczyzny.
Widać za Palazzo Venezia znalazły się jednak lepsze argumenty.W Palazzo Venezia nie ma już śladu po Duce, są ślady po dawnych mistrzach malarstwa i rzeźby.
Mistrz Dyptyku Sterbiniego (Maestro del Dittico Sterbini) – Dyptyk Sterbiniego (Dittico Sterbini), ok. 1320-1340
Bacchiacca – Wizja św. Bernarda z Clairvaux (Visione di san Bernardo di Chiaravalle), ok. 1525-1550
Giorgio Vasari (i warsztat) – Święta Rodzina ze św. Janem Chrzcicielem jako dzieckiem (Sacra Famiglia con san Giovannino), ok. 1540
Pietro Novelli – Głowa starej kobiety (Testa di vecchia), ok. 1620-1647
Orazio Borgianni – Opłakiwanie zmarłego Chrystusa (Compianto sul Cristo morto), ok. 1612-1615
Portret młodej kobiety z lirą korbową (Ritratto di fanciulla con ghironda), ok. 1760-1780
Wirydarz. To słowo poznałem 40 lat temu.








Brak komentarzy:
Prześlij komentarz