niedziela, 18 października 2026

Trzynaście ze stu pięćdziesięciu

Jednej rzeczy w Wenecji nie brakuje – wody. Tzn. dwóch rzeczy – wody i turystów. W zasadzie trzech – wody, turystów i kościołów. Tych ostatnich jest jakieś półtora setki.



Chiesa Parrocchiale dei Santi Apostoli (Kościół Świętych Apostołów)
Według weneckich legend kronik kościół założył w VII w. święty Magnus, biskup Oderzo. W ekstazie religijnej ujrzał dwunastu apostołów, którzy polecili mu zbudować świątynię w miejscu, gdzie zobaczy dwanaście żurawi. Pierwsze nielegendarne ślady pochodzą z IX-XI w.

Z Campo Sant'Angelo widać Campanile di Santo Stefano, czyli dzwonnicę kościoła św. Szczepana. Jest krzywa, to znana przypadłość we Włoszech.

Basilica Santa Maria della Salute (Bazylika Matki Bożej Uzdrowienia)
Wotum dziękczynne Wenecjan za zakończenie epidemii dżumy z lat 1630-1631, podczas której zmarła jedna trzecia mieszkańców miasta. Jeden najpiękniejszych widoków na ten kościół rozpościera się z Ponte dell'Accademia.

Basilica di San Giorgio Maggiore (Bazylika św. Jerzego Większego)
Położona na wyspie San Giorgio Maggiore, budowa z lat 1597-1610. Tu w 1800 roku odbywało się konklawe, które wybrało papieża Piusa VII.

Basilica di San Marco (Bazylika Św. Marka)
Stałem przed tą bazyliką już dwukrotnie 30 lat temu, ale wszedłem do środka pierwszy raz dopiero teraz. Nie chcę powiedzieć, że wnętrze mnie rozczarowało, ale spodziewałem się czegoś z większym rozmachem. Chyba kapryszę.


Jak wiadomo, impulsem do budowy kościoła poświęconego św. Markowi było wykradzenie z Aleksandrii w 828 r. i przywiezienie do Wenecji relikwii tego ewangelisty. Obecny kształt budowla uzyskała w XI wieku.


Bazylika San Pietro di Castello (Bazylika Świętego Piotra w Castello)
Może nie kaprysiłbym nad Bazyliką Św. Marka, gdybym dotarł do weneckiej Bazyliki Św. Piotra. W końcu to tutaj (a nie w Bazylice Św. Marka) znajdowała się w latach 1451-1807 siedziba biskupa Wenecji. Nie dotarłem tam, widok z nieodległego terenu Biennale.

Chiesa di Sant'Eustachio (Kościół św. Eustachego)
Znany raczej z nazwy w języku weneckim, czyli jako San Stae. Pierwszy kościół w tym miejscu powstał już w 966 roku, potem istniały kolejne wersje. Obecna pochodzi z końca XVII wieku. Robi wrażenie swoją fasadą skierowaną w stronę Canal Grande.

Chiesa di Santa Maria Maddalena (Kościół św. Marii Magdaleny)
Tradycje tego miejsca sięgają 1222 roku, a obecny budynek pochodzi z końca XVIII wieku. La Maddalena przypomina nieco rzymski Panteon. Zwraca też uwagę symbol masoński nad drzwiami wejściowymi.

Bazylika Santa Maria Gloriosa dei Frari (Bazylika Najświętszej Maryi Panny Chwalebnej od Braci)
Największy gotycki kościół w mieście, jego budowa zakończyła się w 1338 roku. Surowa fasada wpisuje się dobrze w regułę franciszkanów. W świątyni pochowany jest Tycjan oraz wielu weneckich dożów.

Chiesa di Sant'Alvise (Kościół św. Ludwika z Tuluzy)
Świątynia z 1388 roku. Powstała za sprawą Antonii Venier, która miała we śnie wizje związane ze św. Ludwikiem. Obecny kształt kościoła pochodzi z XVII wieku.

Chiesa di San Michele in Isola (Kościół Św. Michała na Wyspie)
Widok z przystanku wodnego Sant'Alvise na wyspę San Michele. Kościół poświęcony Archaniołowi Michałowi.

Chiesa di Santa Maria della Pietà lub Chiesa di Santa Maria della Visitazione (Kościół Matki Bożej Miłosierdzia lub Kościół pod Wezwaniem Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny)
Kościół powstał w XVI wieku, a obecny wygląd otrzymał w czasie przebudowy w XVIII wieku (która przeciągnęła się aż do 1906 roku). W niedalekim sierocińcu pracował Antonio Vivaldi, więc świątynia ma ponętną marketingowo nazwę Kościoła Vivaldiego.

Scola Levantina (Synagoga Lewantyńska)
Mają swoje świątynie w Wenecji również starsi bracia w wierze. W Starym Getto (to słowo powstało właśnie w tej dzielnicy i nie miało tego negatywnego kontekstu, z jakim wiążemy je dzisiaj) stoi Synagoga Lewantyńska z 1538 roku. Jej inicjatorami byli żydowscy kupcy przybyli do Wenecji ze wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego, czyli Lewantu.

Chiesa di San Simeon Piccolo lub Chiesa dei Santi Simeone e Giuda (Kościół Świętych Szymona Apostoła i Judy Tadeusza Apostoła)
Widokiem na ten kościół żegnamy się z Wenecją ze stacji kolejowej Santa Lucia. Świątynia w obecnym kształcie powstała w pierwszej połowie XVIII wieku, chociaż oczywiście korzeniami sięga IX wieku. Kolejny, obok La Maddaleny, wenecki kościół przypominający Panteon. Jego rozwiązania architektoniczne budziły kontrowersje. Nawet Napoleon się o nim wyrażał niepochlebnie.


Trochę obrazków z Wenecji:

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz